พอถึง 15.00 น. แม่ก็ไปรับโมเน่ที่ห้องเรียน
คุณครูบอกว่าหนูร้องไห้แค่ช่วงที่มาส่ง หลังจากนั้นก็ไม่ร้องแล้ว
พอโมเน่เห็นแม่ก็วิ่งเข้ามาให้แม่อุ้มเลย หนูดูร่าเริง
ผิดกับตอนมาโรงเรียน หนูร้องบอกว่าแม่ว่า
อยากจะไปเล่นบ้าน ที่สนามเด็กเล่น
แม่ก็ปล่อยหนูเล่นสักพัก แม่ชวนโมเน่กลับ
หนูก็ยังไม่อยากกลับ แม่ก็เลยแกล้งเดินกลับ
หนูก็วิ่งตามแม่มา ทางที่จะเดินไปผ่านชิงช้าด้วย
หนูก็บอกว่า อยากจะไปเล่นชิงช้า แต่พอดีมีเพื่อนนั่งอยู่
หนูก็เข้าไปถามเพื่อนว่า จะกลับบ้านยังฮะ
เพื่อนหนูก็มองหนูงงๆ แต่แม่ก็อดขำโมเน่ไม่ได้
แม่ก็ชวนโมเน่เดินไปขี้นรถ
โมเน่ก็พูดว่า โมเน่จะกลับบ้านแล้ววววววววววว
ก่อนกลับหนูก็ร้องขอกินไอศกรีมเช่นเคย
ตอนเย็นวันนี้แม่ก็เตรียม ข้าวผัดกุ้ง+แกงจืดแครอทลูกชิ้นปลา น้ำ 1 แก้ว
แม่เห็นโมเน่หายป่วยแล้ว ก็เลยรินน้ำในตู้เย็นให้หนู
พอหนูกินข้าวเสร็จ แล้วก็กินน้ำ โมเน่ก็พูดว่า
น้ำมันเย็น ยังเป็นหวัดอยู่กินน้ำเย็นไม่ได้ ต้องกินน้ำเปล่า
ประโยคนี้ทำให้แม่อึ้งไป 5 วินาที
แม่ขำโมเน่จังอ่ะ
แม่ก็เลยบอก ขอโทษนะคะ เด๋วแม่ไปเปลี่ยนน้ำมาให้ใหม่
แม่ก็คิดในใจคนเป็นหวัดเมื่อตอนไปรับที่โรงเรียนยังขอกินไอศกรีมอยู่เลย
